கவியாழி

இதழ் முத்தம் வேண்டாம்  இறுக்கி அணைத்தாலே போதும்  சில்லென்ற சுவாசக் காற்று சுகமான உணர்வைத் தந்து  மெல்லிய இசைபோலன்னை  மெதுவாக அணைத்தால் போதும்  சொல்ல வேண்டிய சொற்கள்  சொந்தமான நினைவை தரும்  உண்மையான அன்பை தரும்  உணர்ச்சியான மகிழ்ச்சி மிகும்  உலகே இனி சொந்தமாகும்  உறவும் மீண்டும் தொடரும்  சிந்தனை உலகம் தேடி  சந்திக்க நேரம் தேடும்  அந்திவானம் மறையும் நேரம்  அன்பே உனக்கு ஆறுதலாவேன்  இன்னும் வேண்டுமெனக்கு  இனியும் வேண்டுமா உனக்கு  இலக்கியம் சொல்லவில்லை இதழ் முத்தம் முடிக்க.... கவியாழி. கண்ணதாசன்  28.10.2026

பாகம் இரண்டு ...  ...................................ஆம்  நான் வழக்குரைஞராக  பணியாற்ற  விரும்பும் நோக்கில்  சென்னை உயர்நீதி மன்றம் சென்றேன் .அளவற்ற ஆசைகளுடன்  நேரம் போவது தெரியாது நிறைய பேரைச் சந்திக்கலாம் ,உரையாடலாம், என்று பெரும் கனவுகளுடன்  சென்றேன்.ஆனால் முதலில் ஏமாற்றம் போலவே தெரிந்தது. நான் மாலை நேர வகுப்பில் {சேர்ந்து படித்ததினால் என்னுடன் படித்த யாரேனும் வருவார்களா என்று தேடினேன் தேடினேன் இன்னும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் நான் வசிக்குமிடத்திலிருந்து ஏறக்குறைய பதினைந்து மைல் தொலைவில் இருப்பதால் நேரடியாக செல்வதில் சிரமம் இருந்தது.முன்பெல்லாம் பணி ஓய்வுப்பெறுவதுக்குமுன் எங்கு சென்றாலும் மகிழுந்துதான் செல்வதற்கு வசதியாக இருந்தது. இன்று நிலைமையே வேறு. இருச்சகக்கர  வாகனத்தில் சென்று அங்கிருந்து நகர்புற  தொடர்வண்டியில் செல்லும் நிலைக்கு ஆளானேன். அங்கிருந்து சிறிது நேரம் நடந்து செல்லவேண்டும் ஏனோ தெரியவில்லை என்னக்குள் இருந்த ஆணவம் எப்படியும் பிழைத்துக்கொள்ளலாம் என்ற அசட்டு தைரியம் எல்லாமே சுக்கு நூறாகிவிட்டது. காரணம் என்னைபோலவே  நிறைய பேர் ...

இதலிரண்டும் ஏங்குது  இணை சேர வேண்டியே! மழைக்கலாம் என்பதால்  மறு பிறப்பு வேண்டுமென  துயில் கொள்ளா இரவுகள்  துணை கொடுக்க  ஏங்குது  உயிர்தெலவே ஒருபகுதி  உடல் சூட்டைத் தாக்குது  உடனொருத்தர் இருப்பதற்கு  உயிர்னாடித் துடிக்குது  கிழக்குவெளி சீமையிலே  கைக்கூப்பி நிக்குது  காணாத இரவுகள் இன்னும்  கண க்கெடுத்து தொடருது  கனவால்ல நிஜமென்று  கண்ணிரண்டும் துடிக்குது  இன்னுமென்ன தயக்கமென  இசை பின்னால் கேக்குது  அந்தி மழையோ அதிகமாகி  அவசரத்தை சொல்லுது  அவசியமா என்று சொல்லி  அடுத்தவரை பார்க்குது  அவரவர் முடிவுக்கு  ஆசை இன்னும் உறங்குது 

அன்புக்கும் ஆசைக்கும் எல்லையில்லை  அனைவரின் மனதிலும் முடிவதில்லை  பண்புக்கும் பாசத்திற்கும் பின்னமில்லை  பார்ப்பவர் மனதில் துன்பமில்லை  நட்புக்கு எல்லையை யாரறிவார்  நாளுமே தொடர்ந்திடவே  மறுப்பாரோ  தப்பேன்றே சொல்லாத நட்புடனே  தடுமாறி நின்றாலும் காத்திடுவர்  எத்தனை துன்பங்கள் வந்தாலும்  எளிதில் விடை சொல்லி  அத்தனையும் மறந்திட்டு நீ  அடுத்த நொடியில் மகிழ்விப்பார்  பித்தனாய் இருக்காது மனதில்  பிழையின்றி சிரிப்போடு இருக்க அத்தனையும் சொல்லுவார் அறிவை அழகாக புதிதாக்கி மகிழ்ந்திடுவார்  கவியாழி கண்ணதாசன்  22.10.2026

தந்தையாய் செய்யும் கடமை தவறைத் திருத்திக் காத்தலாம் விந்தை நிறைந்த உலகில் வேடிக்கை மனிதராய் இல்லாமல் சிந்தையில் புரிந்து வாழ்ந்திட செயலால் சுட்டிக் காட்டி பந்தமும்  பாசமும் உணர்த்தி பாங்குடன் வளர்த்தவர்  வாழ்பவர் எங்கும் செல்லுகையில் இதுவும் என்பிள்ளைக்கு வேண்டுமென ஏங்கும் உள்ளமே எப்போதும் எதையும் நோக்குவார் அன்போடு வளர்ச்சியில் விதைப் போட்டு வாழ்கையை சொல்லித் தருவார் வளர்வதில் தவறெனில்  நேர்த்தியாய் வளரவே வழிகாட்டி துணைவருவார் வாழ்வாங்கு வாழ்கவென வாழ்த்துவார் வளமோடு வாழ்வதைக் கண்டு வருவோர் போவோரிடம் சொல்லுவார் வந்திட்ட துயரம்  மறந்திடுவார் விந்தை மனிதனை நண்பனே விதியென்று விட்டு வாழாதே விடியும் மொருநாள்நீ  விதியென்று வீதியில் நிற்கும் காலம்வரும் சிந்தை மகிழந்து  சிறப்பாக  சேர்ந்து வாழ்ந்திடு உறவை சீர்நோக்கி வளர்ந்திடு  நீயும் சீறாவாய் சிறப்பாவாய் நன்றே

மனித இனத்திற்கு அவசியம் மாற்றம் தேவை தான்  காலை மாலை இரவு  கனவு மகிழ்ச்சி துயரம்  வேலை தவறா உணவு  வேண்டிய நேரம் தூக்கம் ஓடி உழைத்த கால்கள்  ஓய்வு கேட்கும் நேரமும் பாடித் திரிந்த நாட்களை  பள்ளிக்கி பிரிந்த உறவுகள் நேரம் தெரியாமல் நினைவிழந்து  தூரம் தெரியா பயணங்கள் துயரம் மறந்த தருணங்கள்  தூரம் சென்று விடுவதைத்தான்  துன்பம் மட்டும் தொடர்வதேன்  தூக்கம் குறைந்து வருவதேன் ? கவியாழி கண்ணதாசன்  26/09/2026

 முதுமையில் இளமை ஆம்! உணரமுடிகிறது. நான் ஓய்வுபெற்று ஓராண்டு முடியவிருக்கிறது இப்போதே மனம் வலிக்கிறது .எனக்கு மட்டுமா அல்லது எல்லா ஓய்வு பெற்ற பெரும்பாலான மக்களுமே இப்படியா என்று எனக்குள் ஒரு கேள்வி   கருவாகி விட்டது. இனம்புரியாத இழப்பு என்றுதான் சொல்லுவேன். நான் பணியில் இருந்தபோது எல்லாமே சரியான நேரத்தில் நடந்தது.காலையில் நடைபயிற்சி  பின் செய்திகள் கேட்பது அடுத்து நாளிதழ் வாசிப்பு என்று ஒவ்வொன்றும் சரியாகத்தான் நடந்தது.நான் எப்போதும அலுவலக பணியாளர் வரும் முன்பே சென்றுவிடுவேன்.பெரும்பாலான  பணியாளர்கள் உங்களுக்கென்ன அய்யா மகிழுந்தில் வந்துவிடுவீர்கள் என்று என்னையே குத்திக்காட்டுவார்கள் {தாமதிற்கான காரணத்தை சொல்ல மாட்டார்கள் ) இன்றும் முயற்சிக்கிறேன் முடியவில்லை .காரணம் வெறுமை ? நாம் நல்ல துடிப்புந்தானே பணியாற்றினோம் இப்போது ஏன் நம்மால் முடியவில்லை என்று என்னும் கேள்வி கேட்டே நேரம் கடந்து செல்கிறது .ஆனாலும் உள்மனது  அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தை உன்னால் முடியும் வெளியே சென்று வா எதையாவது தேடு தேடிக்கொண்டே இரு.வெளியே செல்ல முடியாததன்  காரணத்தைத் தவிர  எ...