Showing posts with label / கவிதை/சமூகம்/நகைச்சுவை. Show all posts
Showing posts with label / கவிதை/சமூகம்/நகைச்சுவை. Show all posts

Monday, 20 April 2015

எனது நண்பன்






கண்ணாலே கதை சொல்லும் கயவன்
கண்டவுடன் வாலாட்டும் துணைவன்
பண்போடு உடன் நடக்கும் இளைஞன்-வெளியோரை
பார்த்ததுமே கத்துகின்ற மடையன்

வேண்டுமென்றால் அருகில் வந்து 
வேடிக்கையாய் விளையாடிச் செல்வான்
வேதனையில் நானிருந்தால் அருகில் -அமர்ந்து 
விழிதிறந்து என்னவென்று கேட்பான்

கத்தாதேஎன்றாலும் நிறுத்தாமல் குறைப்பான்
காக்காகுருவிடனும் விளையாடத் துடிப்பான்
கன்னியரின் கன்னத்திலே முத்தமிட நினைத்தால்
கண்ணிமைக்கும் நேரத்திலே முத்தமிட்டுச் செல்வான்

மகிழுந்தில் செல்லவேண்டி அழுவான்
மறுத்ததுமே குரைத்துக் கேள்வி கேட்பான்
திகிலூட்டிக் கண்ணை உருட்டிப் பார்பான்
தின்ன மறுத்துக் காரில்ஓடி அமர்வான்

அன்பாய் இருப்பான் அருகில் வருவான்
பண்பாய் இருந்தும் பணிவாய் வாழ்ந்தும்
துன்பம் சிலநாள் தொடர்ந்தே இருந்தும்
நண்பன் இன்னும் சிலநாள் மட்டும்


(கவியாழி)


Saturday, 16 November 2013

நேரம் எனக்குப் போதவில்லை

நேரம் எனக்குப் போதவில்லை
நிம்மதியாய்த் தூங்க வில்லை
தூரம் அதிகமாய் ஒருவீடும்
தொல்லையின்றி  மறுவீடும் இருப்பதால்

காலைமாலை என அலைச்சலால்
கண்ணெரிச்சல் குறைய வில்லை
கண்டபடி தூங்க வேண்டியே
கண்ணு ரெண்டும் அழைத்தே

உடல் சூடும் குறையவில்லை
உள்ளபடி எந்தக் குறையுமில்லை
உண்மையாகச் சொன்னாலே எரிச்சல்
உடம்பெல்லாம் தாங்க முடியவில்லை

மகிழுந்தில் சென்றாலும் வெக்கை
மறுபடியும் நிழலையே தேடுது
மகிழ்ச்சியை மறந்தே மழையும்
மக்களை  இப்படி  வதைக்குது

வேலைச் செய்யவும் நேரம்
வீணாய்க் கடந்து போகுது
விடியல் காலை எழுந்தாலும்
விழியில் கண்ணெரிச்சல் இருக்குது

வெள்ளாமை இல்லாத நிலமும்
விலைவாசியில் துள்ளிக் குதிக்குது
எல்லா இடமும் சென்னையில்
இப்படித்தான் வீடாய் இருக்குது

இயற்கையின் சதியும் காரணமாய்
இன்றையச் சூழல் இருக்குது
என்னைப்போல் எத்தனைப்பேர்
எரிச்சலால் மனம் தவிப்பது



Monday, 30 September 2013

கண் கண்ணாடியைக் காணவில்லை

கண்கண்ணாடியைக் காணவில்லை
கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை
கண் அழற்சியானதால் எப்போதும்
கண்சிவந்து எரிச்சல் தாளவில்லை

இல்லத்தார் எல்லோரும் கண்டுபிடிக்க
இண்டு இடுக்கு  இடமெல்லாம்
இரண்டு நாளாய்த் தேடுகிறோம்
இயலவில்லை இருக்குமிடம் தெரியவில்லை

நாவறண்டு கத்தினாலும் முடியாது
நாநயமாய் பேசினாலும் வந்திடாது
நான்வைத்த இடத்தைக் காணாமல்
நண்பர்கனிடம் சொன்னாலும் கிடைக்காது

மூன்று வயது நினைவுகூட
முந்தி கொண்டு வருகிறது
மூக்கில் மாட்டும் கண்ணாடியின்
மூடிப்போன இடம் தடயமில்லை

பேயறைந்த முகத்தைப் பார்த்து
பேரன் பேத்தி  சிரிக்கிறார்கள்
பேந்த பேந்த முழிப்பைப் பார்த்து
பேருதவி மனைவியும் செய்கிறார்கள்

வீட்டுக்கு வந்தவரின் கதையை
விருப்பமின்றிச் சொன்னபோது  நானும்
விட்டுவிட்ட பொருள் கணக்கை
விபரமாகச் சொல்ல முடியவில்லை