Wednesday, 28 November 2012

பூ மாலை

வண்டுண்ட தேன்
வழிந்தோடி  செல்ல
நண்டு குழம்போடு
நங்கையும் காத்திருக்க
கண்டவுடன் காமம்
கவர்ந்திழுக்க அவனை
கட்டியணைக்க நினைத்தாள்

பௌர்ணமி  நிலவில்
பனிமழை வெளியில்
குளிரிலும் சூடாக
குமரியின்  தேகம்
பருவத்தின் தாகம்
அவளுக்கும் மோகம்

காத்திருந்த கன்னியை
கண்டவுடன்  தீண்டாமல்
கண்ணிமையை கவ்வி
பெண்மையை தூண்டினான்
பேரமுதை தூண்டினான்
தேகத்தை  சூடாக்கினான்

திசையெங்கும் நகர்த்தி
தீண்டி தீண்டி யாடினான்
மாதுலையுள் துளைத்து
மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ந்தான்
தேகத்தை தென்றலாய்  நுகர்ந்தான்
இறுதியாய்  தீயை  உணர்ந்தான்






8 comments:

  1. கதை சொல்லும் கவிதை...

    அழகு...

    ReplyDelete
    Replies
    1. நன்றி,ரசிக்கும்படி உள்ளதா என்பதை தெரிவித்தால் மீண்டும் எழுத முயற்ச்சிக்கிறேன்

      Delete
  2. Replies
    1. உங்களின் பதிவு எனது அகம்மகிழும் நன்றி

      Delete
  3. Replies
    1. பழைய நினைப்புதான் ஐயா பழைய நினைப்புதான்

      Delete
  4. மலரும் நினைவுகள் சிறப்பு.

    ReplyDelete
    Replies
    1. வருகைக்கு நன்றி ,பழைய நெனப்புதான் என்ன செய்ய

      Delete

தங்களின் கருத்துக்கள் பயனுள்ளதாய் இருக்கும்